Święty Franciszek żył w latach 1181 – 1226 nie był zwykłym ascetą. Jego naukę wyróżniała bowiem miłość do świata i radość życia – sam nazywał się „Wesołkiem Bożym”. Jeśli asceci pogardzali wszystkim co cielesne, to Franciszek uważał że wszystko co stworzył Bóg jest piękne i godne miłości. Dlatego w modlitwach ciało nazywał bratem a ziemię siostrą. W ten sposób udało mu się przezwyciężyć ideał ascezy. Przez miłość i współczucie pokazał, że ubóstwo nie musi być wyłącznie cierpieniem i przedmiotem wzgardy. Pokazał, że można być inaczej ascetą. Urodził się w Asyżu, pochodził z bogatej kupieckiej rodziny. Swoją młodość spędził na pokusach. Gdy zachorował coś zaczęło się w nim zmieniać. Zachorował gdy wrócił z niewoli. Zaczął rozmyślać o sensie swojego życia. Na początku myślał, że ma zostać rycerzem, bo przyśnił mu się zamek. Próbował zostać tym rycerzem, ale nie udało mu się to. Miał znowu sen, w którym usłyszał, że ma wracać do domu. Gdy wrócił do domu rodzice poczuli zawód, że nie osiągnął wzorca rycerza. Franciszek spotkał trędowatego i wywarło to na nim duże wrażenie. Ten chory człowiek go wzruszył, oddał mu swoje pieniądze, przytulił. Wszystko co miał rozdał ubogim, odszedł od rodziny. Postanowił żyć w ubóstwie. Modląc się w kościele świętego Damiana miał wizję, że ma odnowić ten kościół. Święty Franciszek chciał zmienić kościół. Znalazł zwolenników, którzy chcieli go naśladować. Jako duchowny nie miał nic. Powstały trzy zakony: Braci Mniejszych, Ubogich Panien, Tercjarzy.

Franciszkanizmem nazywa się tendencje w literaturze dwudziestego wieku nawiązujące do idei świętego Franciszka z Asyżu. Bohater literatury nurtu franciszkańskiego to człowiek prosty, radujący się z życia, głęboko religijny i miłujący naturę. Pochwała prostego stosunku do świata łączy się często w utworach tego nurtu ze świadomym uproszczeniem kompozycji i stylu.

Święty Graal jest to kielich w którym została zebrana krew Jezusa Chrystusa. Jest symbolem doskonałości. To cudowne naczynie w które biblijny Józef z Arymatei miał zebrać krew ściekającą z boku Chrystusa. Jest to cel niezliczonych wypraw rycerzy okrągłego stołu. Historia ta należy do opowieści apokryficznych.

Pod koniec średniowiecz zaczęły powstawać romanse rycerskie. Ci rycerze właśnie próbowali odnaleźć świętego Graala.

Bagiografią rządziły schematy. W życiu świętego eksponowano szczególnie kilka epizodów: cudowne narodziny, często grzeszną młodość, nawrócenie, ascezę i wreszcie śmierć, której towarzyszyły zwykle cudowne wydarzenia.