Twórcy średniowiecznej literatury to w przeważającej mierze osoby duchowne. Pisanie było dla nich rodzajem nauczania. Księgi, wiersze i pieśni służyły im do przekazywania prawd wiary i popularyzowania religijnych ideałów. Literatura tej epoki pełna jest wizerunków ludzi godnych naśladowania lub też takich, którzy pobłądzili i wybrali zło zamiast dobra. To świat czarno – biały , w którym nie ma miejsca na inne barwy. Cnotliwi osiągają niezwykłą doskonałość, grzeszni nurzają się bez opamiętania w najbardziej wyszukanej rozpuście i zbrodni. Sztuka życia rozumiana jest jako umiejętność naśladowania wypróbowanych wzorów. Nie wszystkie spośród nich są jednak doskonałe w jednakowym stopniu. Duch średniowieczny dąży zawsze do porządku i hierarchii. Najważniejszym wzorem jest więc życie najdoskonalszego z ludzi – Jezusa Chrystusa. Dla kobiet niedościgłym ideałem jest Najświętsza Maria Panna. Ich śladem dąży wielka rzesza świętych, która zaludnia karty średniowiecznej literatury. Średniowieczna koncepcja człowieka brzmi tak: dusza jest doskonała, tęskniąca do Boga, oczekująca na nagrodę wiecznego życia. Ciało natomiast jest grzeszne, pragnące zmysłowych rozkoszy, powstrzymujące duszę w jej locie do nieba. Przez to właśnie człowiek był podzielony na dwie części i ludzie w to wierzyli, że to przez ciało jesteśmy osobami grzesznymi, że to ono skłania i namawia nas do grzechu a dusza jest czysta i chce abyśmy postępowali zgodnie z prawami Boskimi.

Legendy o świętych były rodzajem literatury popularnej, historiami do czytania, nie tylko dla zbudowania duszy, ale i dla zwykłej rozrywki. Ten gatunek średniowiecznej hagiografii zaspokajał bowiem odwieczną tęsknotę człowieka za innym od powszedniego niezwykłym życiem. Święci z łatwością dokonywali nadludzkich czynów, pielgrzymowali do egzotycznych krain, żyli w świecie nigdy nie ustających cudów, jeszcze na ziemi kontaktowali się z zaświatami. Legendy były pełne baśniowej, nieco naiwnej fantastyki. Przedstawiały świat diabłów, aniołów, mitycznych zwierząt i roślin. Był to świat czarno – białych skrajności, strasznych zbrodni, i równie strasznej pokuty.

Hagiografia to utwory opisujące  życie i czyny świętych chrześcijańskich. Jest to dział piśmiennictwa.