Psalm to hebrajska pieśń religijna, ma zwykle formę modlitewnego hymnu. Wśród 150 psalmów, które weszły do Biblii wyróżnia się pieśni pochwalne, sławiące moc Boga, dziękczynne, błagalne. Jest to hebrajska liryka religijna, forma modlitewnego hymnu. Psalmy powstawały od jedenastego wieku do trzeciego wieku przed naszą erą (psalmom grecki – dźwięk instrumentu strunowego). Psalmy wyrażają myśli, uczucia człowieka głęboko wierzącego w Boga, który chce podziękować Bogu za łaski, przeprosić go. Jest to dobry sposób za żałowanie za grzechy. Wyróżnia się jeszcze psalmy mądrościowe, patriotyczne. Podmiotem lirycznym w nich jest człowiek wierzący, który zawierza się Bogu, swoje życie i dobytek. Człowiek jest podporządkowany Bogu. Adresatem jest Bóg, ukazany jako istota miłosierna, sprawiedliwa, mądra i surowa. Wszystkich psalmów jest 150. Zostały one zebrane do Księgi Psalmów. Początkowo za autora wszystkich psalmów uważano króla Dawida. Lecz naukowe badania dowiodły, że nie ma jednego autora. Autorami byli również Mojżesz, król Salomon.

Dawid w młodości był pasterzem, zasłynął gdy Filistyni napadli na Izraelitów, mieli w swoich szeregach goliata. Dawid jako jedyny go pokonał, strzelił do niego z procy. Zabił go swoim sprytem i umiejętnościami strzeleckimi. Dzięki temu został królem Izraela, miał za zadanie zjednoczyć wszystkie plemiona izraelskie, i udało mu się to. Wykonał swoje zadanie, nie zawiódł swojego ludu. Zjednoczył je bo miał wiele żon naraz. Był mądrym, sprawiedliwym królem, stworzył silną armię. Jego dzieło kontynuował Salomon . uważany był za człowiek słabego i grzesznego, śpiewał psalmy. Parafraza – przeróbka utworu swobodnie rozwijająca jego treść przy zachowaniu rozpoznawalnego podobieństwa do pierwowzoru. Do Księgi Psalmów sięgali najwięksi poeci różnych epok, współcześnie, np. Czesław Miłosz, tłumacząc lub przerabiając jej wersety. W szesnastym wieku powstała największa polska parafraza psalmów pióra Jana Kochanowskiego. Niektóre spośród utworów zawartych w tym zbiorze do tej pory śpiewane w kościołach.

Pismo Święte ma wielu bohaterów. Spis wszystkich byłby książką. W Starym Testamencie występują takie postacie jak (te najważniejsze): Noe – sprawiedliwy mąż, którego Bóg postanowił uratować w czasie potopu; to dzięki niemu ocalała ludzkość, zwierzęta, ponieważ bo parze z każdego gatunku zabrał do arki. Abraham – praojciec Izraela, Bóg zawarł z nim przymierze, obiecując mu liczne potomstwo i ziemię Kanaan i przekazując przez niego błogosławieństwo dla wszystkich ludów ziemi. Józef – ostatni z bohaterów Księgi Rodzaju, sprzedany przez zazdrosnych braci wędrownym kupcom, trafił do Egiptu, gdzie osiągnął silną pozycję, wytłumaczywszy prorocze sny faraona, wybaczył braciom i sprowadził swój ród do krainy Nilem. Mojżesz – wielki prawodawca Izraela, wyprowadził Żydów z Egiptu, dokonując przy tym wiele cudów. Bóg odnowił z nim przymierze na świętej górze Synaj i dał mu tablice Dziesięciorga Przykazań. Dawid – drugi król izraelski, z którego rodu miał narodzić się Mesjasz. W młodości pokonał olbrzymiego Goliata. Słynął z daru składania pięknych psalmów. Salomon – jest biblijnym uosobieniem mądrości, był synem Dawida, król Izraela, budowniczy słynnej Świątyni jerozolimskiej. Przypisywało mu się autorstwo kilku ksiąg biblijnych. Izajasz – prorok Starego Testamentu, zapowiedział przyjście Mesjasza.