Mały naród wschodnich słowian zamieszkały w Karpatach ma swoją Cerkiew połączoną z Rzymem
Oficjalna nazwa używana w dokumentach Stolicy Apostolskiej to Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-rusińskiego. Powstał on w wyniku zawarcia Unii w Użhodzie 1646 roku. Przez jakiś cas nowopowstały Kościół był zmuszony walczyć o swoją niezależność zagrożoną przez łacińskich biskupów Egeru. Kres konfliktowi położył cesarz Józef I. W 1713 roku została podpisana nowa Unia, która ugruntowała prawa grekokatolików do własnego Kościoła. W 1771 roku diecezja mukaczewska została erygowana na nowo jako jednostka katolicka, co w sposób ostateczny rozwiązywało konflikt z biskupami Egeru. Trwanie konfliktu osłabiło wewnętrzne struktury diecezji, była ona tworzona przez grupy niezależnych parafii. Stan urgowany został dopiero pod koniec XVIII wieku. Ożywienie działalności Kościoła nastąpiło dopiero w czasach Austro-Węgier. Po I wojnie światowej Ruś Zakarpacka znalazła się na terenie Czechosłowacji, wówczas to wyodrębniła się cerkiew słowacka. W czasie działań II wojny światowej Ruś Zakarpacka została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do USRR. Kościół karpatoruśński był prześladowany, zaś biskup Teodor Romża został zamordowany przez NKWD. Kościół działa w podziemiu aż do upadku ZSRR. Dzisiaj działa na terenie Rusi Zakarpackiej i wśród diaspory Karpatorusińów na terenie Europy Zachodnich, USA, Kanady i Australii.
Mały naród wschodnich słowian zamieszkały w Karpatach ma swoją Cerkiew połączoną z Rzymem
Oficjalna nazwa używana w dokumentach Stolicy Apostolskiej to Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-rusińskiego. Powstał on w wyniku zawarcia Unii w Użhodzie 1646 roku. Przez jakiś cas nowopowstały Kościół był zmuszony walczyć o swoją niezależność zagrożoną przez łacińskich biskupów Egeru. Kres konfliktowi położył cesarz Józef I. W 1713 roku została podpisana nowa Unia, która ugruntowała prawa grekokatolików do własnego Kościoła. W 1771 roku diecezja mukaczewska została erygowana na nowo jako jednostka katolicka, co w sposób ostateczny rozwiązywało konflikt z biskupami Egeru. Trwanie konfliktu osłabiło wewnętrzne struktury diecezji, była ona tworzona przez grupy niezależnych parafii. Stan urgowany został dopiero pod koniec XVIII wieku. Ożywienie działalności Kościoła nastąpiło dopiero w czasach Austro-Węgier. Po I wojnie światowej Ruś Zakarpacka znalazła się na terenie Czechosłowacji, wówczas to wyodrębniła się cerkiew słowacka. W czasie działań II wojny światowej Ruś Zakarpacka została zajęta przez Armię Czerwoną i włączona do USRR. Kościół karpatoruśński był prześladowany, zaś biskup Teodor Romża został zamordowany przez NKWD. Kościół działa w podziemiu aż do upadku ZSRR. Dzisiaj działa na terenie Rusi Zakarpackiej i wśród diaspory Karpatorusińów na terenie Europy Zachodnich, USA, Kanady i Australii.
Rumunia ma własnych Kościół greckokatolicki powstały w wyniku interwencji dworu cesarskiego
Oficjalna nazwa to Kościół Rumuński Zjednoczony z Rzymem. Został on założony w okresie władzy Habsburgów w Siedmiogrodzie. Na jego genezę duży wpływ miała polityka cesarza Leopolda I. Formalny akt Unii został ogłoszony na synodzie Kościoła Prawosławnego Siedmiogrodu czwartego września 1770 roku. Wcześniej miejsce miała interkolumnia prawosławnej metropolii w Alba Iulia z Kościołem rzymskokatolickim. W XIX wieku przyczynił się on do szerzenie rumuńskiej świadomości narodowej na terenie Siedmiogrodu. Po rozpadzie Austro-Węgier większość jego wiernych znalazła się na terenie Królestwa Rumunii. Po drugiej wojnie światowej Kościół ten został poddany prześladowania władz komunistycznych. W 1948 roku została zerwana Unia z Stolicą Apostolską. Parafie greckokatolickie zostały poddane jurysdykcji prawosławnemu Patriarchatowi Rumunii. W 1990 roku po obaleniu komunistycznej dyktatury nastąpiła restauracja Kościoła greckokatolicka. W 2000 roku hierarcha Kościoła Rumuńskiego otrzymał tytuł Arcybiskupa Większego. Dziwne wydawać się może, iż w powszechnie uznawaną za prawosławną Rumunię działa Kościół katolicki obrządku wschodniego. Jednak jest to konsekwencja działalności pewnych procesów historycznych z dalekiej przeszłości. Powstanie i funkcjonowanie takich Kościołow brało się z tego, iż większość wiernych prawosławnej cerkwi ludzi żyła na terenie krajów rządzonych przez władców wyznania rzymskokatolickiego. Tak było w przypadku Węgier, Austrii i Polski.
