Albańczycy mają także swój Kościół

Oficjalna nazwa tego obrządku to Kościół Katolicki obrządku bizantyjsko-albańskiego, nazywany czasem Kościołem Albańskim lub Albańską Cerkwią Greckokatolicką. Historia chrześcijaństwa w tym kraju sięga panowania Imperium Rzymskiego. Północ miała być nawracana przez Kościół rzymski, zaś południe przez Kościół grecki. W XV wieku po zdobyciu Albani przez Turków około dwie trzecie ludności została zmuszona do przejścia na islam. Początki Kościoła greckokatolickiego w tym kraju sięgają przełomu XVII i XVIII wieku. Kolejne wspólnoty powstały dzięki pracy prawosławnego kapłana ojca Georga Germanasa. W 1912 roku wspólnota liczyła 120 osób, której centrum mieściło się we wsi Elbsan. W 1938 roku duszpasterstwo nad wiernymi sprawowali mnisi z monasteru Grottaferrota. Po 1967 roku państwo oficjalnie opowiada się za ateizmem. Dopiero po upadku komunizmu Kościół albański mógł reaktywować swoją działalność. Obecnie składa się z 3 200 wiernych, 9 parafii, posiada 11 kościołów, którymi opiekuje się czterech diecezjalnych kapłanów i 10 księży zakonnych, 10 braci i 97 sióstr zakonnych, którzy uczą w 10 szkołach i posługują w 20 dobroczynnych organizacjach.

Słowacy niezgorsi i swój Kościół mają

Oficjalna nazwa tej Cerkwi to Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-słowackiego. Działa on wśród Słowaków, którzy wywodzą się ludności rusińskiej, która przyswoiła sobie słowacką kulturę, język świadomość narodową. Obecnie metropolia w Preszewie obejmuje teren dzisiejszej Słowacji. Dzieli się ona na następujące jednostki administracyjne: archieparchia proszowska obejmująca tereny kraju proszowskiego, czyli północno-wschdnią część kraju; eparchia koszycka na terenie kraju koszyckiego w południowo-wschodniej części kraju oraz eparchię pod wzwaniem świętych Cyryla i Metodego w Toronto działającą wśród słowackich emigrantów na terenie Kanady. Geneza tej Cerkwi wywodzi się od Unii Użhorodzkiej i Kościoła greckokatolickiego na terenie Siedmiogrodu. Jednak Słowacy uważają, iż początki ich Kościoła sięgają 1790 roku kiedy to wikariat powstał w Preszowie. W 1815 roku na podstawie posiadanych praw cesarz Franciszek I ustanowił eparchię w Preszowie, która obejmowała tereny byłego wikariatu. Decyzja ta została zaakceptowana przez papieża w 1818 roku mocą bulli wydaną przez najwyższego dostojnika Kościoła katolickiego. Jednak prawdziwy początek istnienia Cerkwi greckokatolickiej w Słowacji ma miejsce w 1918 roku. W okresie międzywojnia głównym zadaniem hierarchii greckokatolickiej była walka z postępującą laizacją społeczeństwa. Po II wojnie światowej byt Cerkwi został zagrożony przez władze komunistyczne. Została zerwana Unia z Rzymem, struktury Kościoła zlikwidowano, a jego majątek został znacjonalizowany. Liberyzacja nastąpiło w 1968 roku na falii praskiej wiosny, wówczas to na prośbę wiernych została zalegalizowana działalność Kościoła bizantyjsko-słowackiego. Pełną niezależność Kościół uzyskał wraz z upadkiem komunizmu w 1989 roku. Po rozpadzie Czechosłowacji w 1996 z pod jurysdykcji metropolity w Preszowie wyłączono teren Czech i Moraw.