Dwanaście prac Herkulesa.

Herkules, zwany także Heraklesem i mit o nim są znane bodajże największej ilości ludzi. Herakles był najdzielniejszym i największym z wszystkich herosów w mitologii greckiej. Był synem Zeusa (błędnie sądzono, że jego rodzicami są Alkmena i Amfitrion). Gdy dowiedziała się o tym Hera, żona Zeusa, wściekła się i postanowiła zamordować maleńkiego Heraklesa. Hera wrzuciła do łóżeczka Heraklesa trzy żmije, gdy ten miał niecały roczek. Pomimo to, udusił je gołymi rękami. Wiele lat później, gdy Herakles odznaczył się wspaniałym udziałem w bitwie między Tebami a Orchomenos, król tebański oddał mu za żonę swoją córkę, Megarę. Żyło im się ze sobą bardzo dobrze, mieli wiele dzieci. Wszystko wyglądało wspaniale, aż do dnia, w którym Hera zesłała obłęd na Herkulesa, pod którego wpływem zamordował on swoje dzieci. Zrozpaczony po odzyskaniu zmysłów, udał się do wyroczni delfickiej, by ta powiedziała mu, jak może odkupić swoje winy. Nakazała mu ona udać się do króla Erysteusza, władcy Myken. Tak też Herakles zrobił. Od władcy, który pragnął jego śmierci, Herakles dostał do wykonania dwanaście prac, które miały przerosnąć Herkulesa i sprawić, by poległ. Tak się jednak nie stało, wszystkie prace zostały wykonane. Niektóre z nich to sprowadzenie Cerbera z Hadesu, zabicie Hydry lernejskiej, czy oczyszczenie stajni Augiasza.

„Syzyfowe prace”.

Syzyf był ulubieńcem bogów za sprawą swego sprytu i przebiegłości. Wyróżniał się na tle innych ludzi. Jego wadą jednak było zamiłowanie do plotkowania. Syzyf często opowiadał każdemu, komu mógł o sprawach dziejących się na Olimpie, gdy bywał tam na ucztach. Bogowie jednak lubili go na tyle, że odpuszczali mu te jego małe przewinienia, rozumiejąc słabość swego ulubieńca. Pewnego razu jednak miarka się przebrała. Zeus wściekł się na Syzyfa, gdy ten wyjawił bogowi rzeki Asopos fakt, że Zeus miał romans z jego córką. Zeus po raz pierwszy naprawdę wściekł się na Syzyfa i postanowił wysłać do niego Tanatosa, aby ten zabrał go do Tartaru. Syzyf był jednak na tyle podstępny, że udało mu się Tanatosa uwięzić. Konsekwencje tego czynu były jeszcze poważniejsze. Nikt bowiem od tej pory nie mógł umrzeć, jako że bóg śmierci został schwytany. Fakt ten zaniepokoił Hadesa, który opowiedział Zeusowi o braku nowych dusz w Tartarze. Zeus wysłał Aresa, by ten rozprawił się z Syzyfem i uwolnił Tanatosa. Jednak dzięki kolejnemu podstępowi Syzyfa, udało mu się powrócić do świata żywych. W końcu jednak bogowie zabrali go na zawsze do Tartaru, dając do wykonania pracę, która nie miała końca, czyli wtoczenie na ogromną skałę okrągłego głazu, który zawsze przy samym szczycie spadał na sam dół i wszystko należało powtórzyć.