Podział Kościoła katolickiego na poszczególne obrządki
Kościół Katolicki składa się z następujących części: 1/ Kościoła rzymskokatolickiego, który dzieli się na obrządki: a/ łaciński; b/ ambrozjański; c/ mozarabski. Drugim pod względem liczebności jest Obrządek Bizantyjski, który składa się z: Kościoła melnickiego; Kościoła italosko-albańskiego; Kościoła ukraińskiego; Kościoła Rusińskiego (Karpatorusińskieg; Kościoła rumuńskiego; Kościoła greckiego; Kościoła bizantyjskiego w b. Jugosławii; Kościóła bułgarskiego; Kościoła słowackiego; Kościoła węgierskiego; Kościóła rosyjskiego, białoruskiego i albańskiego. W następnej kolejności pod względem wagii i liczebności wiernych w Kościele katolickim jest Obrządek Koptyjski. W jego skład wchodzą dwa Kościoły: Kościół koptyjski i Kościół etiopski. Następnie mamy Obrządek Maranicki, który tworzy Kościół Maranicki. Obrządek wschodnio – syryjski składa się
z dwóch Kościołów: Kościoła chaldejskiego i Kościoła syro – malabarskiego. Na Bliskim Wschodzie istnieje Obrządek zachodnio – syryjski, w skład którego wchodzą dwa Kościoły: Kościół syryjski i Kościół syro – malabarski. Na samym końcu plasuje się Obrządek ormiański, który tworzy Kościół ormiańskiego. Wszystkie wymienione Kościoły uznają zwierzchnictwo papieskie. Zostały one połączone na zasadach specjalnych umów pomiędzy partykularnymi Kościołami wschodnimi a Kościołem rzymskokatolickim. Umowy te noszą nazwy Unii. Najbardziej znaną taką Unią jest Unia Brzeska, która połączyła prawosławie z Cerkwią prawosławną na terenie Rzeczypospolitej Wielu Narodów.
Kościoły łacińskie inne jak rzymskokatolickie
Ryt mozarabski występował na terenie Półwyspu Iberyjskiego w VI-XI wieku. W zmienionej postaci utrzymał się do dzisiaj w Toledo i Salamance. Nazwa ta ma wywodzić się od arabskiego słowa must’rabi co oznacza osobę zarabizowaną. Jako nazwy zastępcze używa się: ryt gocki, ryt toledański, ryt izodorski. Obrządek miał zostać przyniesiony przez germańskich Gotów z Konstynapola. Łączy on liturgię rzymską z wpływami afrykańskimi i galickimi. W VII wieku cały półwysep został zajęty przez muzułmanów. Wyznawanie chrześcijaństwa było nielegalne. Jedyna do tego miejsce pozostało w Toledo ze względu na strategiczne położenie miasta. W czasie wojen chrześcijan z Saracenami na terenie półwyspu wprowadzano ryt rzymski. Obrządek ten przetrwał jedynie w Toledo dzięki zaangażowaniu kardynała Franciszka Jimeneza de Cisenrasa. Wydał on mszał dla tego obrządku w 1500 roku oraz brewiarz 1502 roku. Równocześnie ufundował on kaplicę w katedrze w Toledo. Przy niej miało znajdować się kolegium dla 13 kapłanów pracujących w tym obrządku. Przerwa w parcy kolegium nastąpiła w czasie wojny domowej, w czasie której wszyscy księżą zostali brutalnie wymordowani. Reforma liturgi nastąpiła po Soborze Watykańskim II. Oprócz tego istnieje Ryt ambrozjański. Wywodzi się od działalności św. Ambrożego z Mediolanu z IV wieku. Jest on obecnie wyznawany przez około 5 miln. wiernych zamieszkałych na terenie włoskiej Lombardii oraz szwajcarskiego kantonu Tcino. Istnieje wiele różnić w sprawowaniu liturgii świętej i w podziale roku liturgicznego w rycie rzymskim i ambrozyjskim. Na przykład przekazanie pokoju występuje tutaj zaraz po liturgii słowa.
Podział Kościoła katolickiego na poszczególne obrządki
Kościół Katolicki składa się z następujących części: 1/ Kościoła rzymskokatolickiego, który dzieli się na obrządki: a/ łaciński; b/ ambrozjański; c/ mozarabski. Drugim pod względem liczebności jest Obrządek Bizantyjski, który składa się z: Kościoła melnickiego; Kościoła italosko-albańskiego; Kościoła ukraińskiego; Kościoła Rusińskiego (Karpatorusińskieg; Kościoła rumuńskiego; Kościoła greckiego; Kościoła bizantyjskiego w b. Jugosławii; Kościóła bułgarskiego; Kościoła słowackiego; Kościoła węgierskiego; Kościóła rosyjskiego, białoruskiego i albańskiego. W następnej kolejności pod względem wagii i liczebności wiernych w Kościele katolickim jest Obrządek Koptyjski. W jego skład wchodzą dwa Kościoły: Kościół koptyjski i Kościół etiopski. Następnie mamy Obrządek Maranicki, który tworzy Kościół Maranicki. Obrządek wschodnio – syryjski składa się
z dwóch Kościołów: Kościoła chaldejskiego i Kościoła syro – malabarskiego. Na Bliskim Wschodzie istnieje Obrządek zachodnio – syryjski, w skład którego wchodzą dwa Kościoły: Kościół syryjski i Kościół syro – malabarski. Na samym końcu plasuje się Obrządek ormiański, który tworzy Kościół ormiańskiego. Wszystkie wymienione Kościoły uznają zwierzchnictwo papieskie. Zostały one połączone na zasadach specjalnych umów pomiędzy partykularnymi Kościołami wschodnimi a Kościołem rzymskokatolickim. Umowy te noszą nazwy Unii. Najbardziej znaną taką Unią jest Unia Brzeska, która połączyła prawosławie z Cerkwią prawosławną na terenie Rzeczypospolitej Wielu Narodów.
Kościoły łacińskie inne jak rzymskokatolickie
Ryt mozarabski występował na terenie Półwyspu Iberyjskiego w VI-XI wieku. W zmienionej postaci utrzymał się do dzisiaj w Toledo i Salamance. Nazwa ta ma wywodzić się od arabskiego słowa must’rabi co oznacza osobę zarabizowaną. Jako nazwy zastępcze używa się: ryt gocki, ryt toledański, ryt izodorski. Obrządek miał zostać przyniesiony przez germańskich Gotów z Konstynapola. Łączy on liturgię rzymską z wpływami afrykańskimi i galickimi. W VII wieku cały półwysep został zajęty przez muzułmanów. Wyznawanie chrześcijaństwa było nielegalne. Jedyna do tego miejsce pozostało w Toledo ze względu na strategiczne położenie miasta. W czasie wojen chrześcijan z Saracenami na terenie półwyspu wprowadzano ryt rzymski. Obrządek ten przetrwał jedynie w Toledo dzięki zaangażowaniu kardynała Franciszka Jimeneza de Cisenrasa. Wydał on mszał dla tego obrządku w 1500 roku oraz brewiarz 1502 roku. Równocześnie ufundował on kaplicę w katedrze w Toledo. Przy niej miało znajdować się kolegium dla 13 kapłanów pracujących w tym obrządku. Przerwa w parcy kolegium nastąpiła w czasie wojny domowej, w czasie której wszyscy księżą zostali brutalnie wymordowani. Reforma liturgi nastąpiła po Soborze Watykańskim II. Oprócz tego istnieje Ryt ambrozjański. Wywodzi się od działalności św. Ambrożego z Mediolanu z IV wieku. Jest on obecnie wyznawany przez około 5 miln. wiernych zamieszkałych na terenie włoskiej Lombardii oraz szwajcarskiego kantonu Tcino. Istnieje wiele różnić w sprawowaniu liturgii świętej i w podziale roku liturgicznego w rycie rzymskim i ambrozyjskim. Na przykład przekazanie pokoju występuje tutaj zaraz po liturgii słowa.
