1.WSTĘP
Żydzi w historii swojego narodu widzieli wyniki działania Boga. Historia, którą opowiada Biblia, to dzieje człowieka widziane z perspektywy planów Bożych, historia ludzkiego nieposłuszeństwa wobec Stwórcy i nieustannych powrotów skruszonych grzeszników do Pana. Każde wydarzenie jest w Biblii fragmentem historii świętej, każda czynność dnia codziennego zyskuje wymiar sakralny, uświęcony.
2.STYL BIBLIJNY
Styl biblijny sprawia wrażenie wielkiej prostoty. Ale ta prostota nie wyklucza bynajmniej kunsztowności. Zdania są krótkie, współrzędnie złożone, zwykle rozpoczynane spójnikiem. Często ich konstrukcją rządzi zasada paralelizmu to znaczy są oparte na powtórzeniu bądź tych samych słów, bądź też form gramatycznych w synkretycznie zbudowanych zdaniach. Charakterystyczną cechą opowieści biblijnych jest ich fragmentaryczność. Narracja biblijna oświetla tylko jeden punkt, dalej jest pełna mroków i półcieni. W Biblii rzadko pojawiają się opisy, nie wiemy jak wyglądali jej bohaterowie, jak byli ubrani, co jedli, nie znamy także ich psychologicznych motywacji. Pismo nie zaspokaja do końca naszej ciekawości. Każde zdanie rzuca jakby cień niepowodzenia. Jest to tekst, który wymaga od razu wyjaśnień i interpretacji.
3.PRÓBA ABRAHAMA
Bóg doświadcza ludzi, ludzie się dla niego poświęcają. Bóg wystawia Abrahama na próbę, żeby sprawdzić czy jest mu oddany, czy się go boi czy nie. Chce się również przekonać czy Abraham mu ufa. Abraham ufa Bogu, jest mu całkowicie oddany, stawia go na pierwszym, najważniejszym miejscu w swoim życiu. Dla Niego jest wstanie poświęcić wszystko. Bóg jest miłosierny i nie chciał skrzywdzić Abrahama. Wynagrodził go za ufność i miłość, którą go darzył. Bóg jest wszechmocny, wymagający, chce aby człowiek go słuchał, był mu oddany, nie grzeszył tylko postępował zgodnie z przykazaniami bożymi. Bóg jest surowym sędzią. Nie ma opisów zachowania, wyglądu jest to charakterystyczne dla stylu biblijnego. Wszystkie opowieści biblijne będą wyglądały w ten sposób. Jest naświetlany tylko jeden punkt, występuje fragmentaryczność. Styl ten jest prosty, ubogi. Zdania rozpoczynają się przeważnie od spójników.
Żydzi w historii swojego narodu widzieli wyniki działania Boga. Historia, którą opowiada Biblia, to dzieje człowieka widziane z perspektywy planów Bożych, historia ludzkiego nieposłuszeństwa wobec Stwórcy i nieustannych powrotów skruszonych grzeszników do Pana. Każde wydarzenie jest w Biblii fragmentem historii świętej, każda czynność dnia codziennego zyskuje wymiar sakralny, uświęcony.
Styl biblijny sprawia wrażenie wielkiej prostoty. Ale ta prostota nie wyklucza bynajmniej kunsztowności. Zdania są krótkie, współrzędnie złożone, zwykle rozpoczynane spójnikiem. Często ich konstrukcją rządzi zasada paralelizmu to znaczy są oparte na powtórzeniu bądź tych samych słów, bądź też form gramatycznych w synkretycznie zbudowanych zdaniach. Charakterystyczną cechą opowieści biblijnych jest ich fragmentaryczność. Narracja biblijna oświetla tylko jeden punkt, dalej jest pełna mroków i półcieni. W Biblii rzadko pojawiają się opisy, nie wiemy jak wyglądali jej bohaterowie, jak byli ubrani, co jedli, nie znamy także ich psychologicznych motywacji. Pismo nie zaspokaja do końca naszej ciekawości. Każde zdanie rzuca jakby cień niepowodzenia. Jest to tekst, który wymaga od razu wyjaśnień i interpretacji.
Bóg doświadcza ludzi, ludzie się dla niego poświęcają. Bóg wystawia Abrahama na próbę, żeby sprawdzić czy jest mu oddany, czy się go boi czy nie. Chce się również przekonać czy Abraham mu ufa. Abraham ufa Bogu, jest mu całkowicie oddany, stawia go na pierwszym, najważniejszym miejscu w swoim życiu. Dla Niego jest wstanie poświęcić wszystko. Bóg jest miłosierny i nie chciał skrzywdzić Abrahama. Wynagrodził go za ufność i miłość, którą go darzył. Bóg jest wszechmocny, wymagający, chce aby człowiek go słuchał, był mu oddany, nie grzeszył tylko postępował zgodnie z przykazaniami bożymi. Bóg jest surowym sędzią. Nie ma opisów zachowania, wyglądu jest to charakterystyczne dla stylu biblijnego. Wszystkie opowieści biblijne będą wyglądały w ten sposób. Jest naświetlany tylko jeden punkt, występuje fragmentaryczność. Styl ten jest prosty, ubogi. Zdania rozpoczynają się przeważnie od spójników.
