CzęstochowaCzęstochowa
Częstochowa jest jednym z najbardziej znanych polskich miast. Zlokalizowana jest w województwie śląskim, a mówiąc precyzyjniej – w ziemskim powiecie częstochowskim, którego jest oczywiście siedzibą. Zajmuje powierzchnię stu sześćdziesięciu kilometrów kwadratowych, natomiast liczba ludności przekracza dwieście czterdzieści tysięcy – pod tym pierwszym względem Częstochowa plasuje się w skali krajowej na pozycji dwunastej, pod drugim natomiast zajmuje trzynaste miejsce. Tym, z czego słynie przede wszystkim ta miejscowość to klasztor na Jasnej Górze. Co roku przybywają tutaj pielgrzymi ze wszystkich stron Polski. We wspomnianym klasztorze znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej uważany za cudowny. Częstochowa to najważniejszy w Polsce ośrodek maryjnego kultu. Administracyjnie miasto jest podzielone na dwadzieścia dzielnic. Ponadto miejscowość ta jest bardzo atrakcyjna z czysto turystycznego punktu widzenia. Stąd również bierze początek wiele turystycznych szlaków, jak Szlak Orlich Gniazd.
Herb Częstochowy
Częstochowa – jak zresztą każde inne miasto w tym kraju – posiada swój herb. Przedstawia on – mówiąc najogólniej – warowne mury. Na murach tych znajdują się dwie wieże – na jednej z nich jest złoty lew, natomiast na drugiej – czarny kruk. Zwierzęta zwrócone są ku sobie. Całość została umieszczona na niebieskim tle. Taki właśnie wygląd herbu częstochowska rada miejska zatwierdziła stosowną uchwałą przed siedemnastoma laty. Pierwotny herb pochodził ze stulecia szesnastego. Różnił się od aktualnego między innymi tym, że na szczytach wież nie było kruka – zamiast niego natomiast znajdował się tam złoty orzeł. Pamiętać trzeba, iż lew oraz orzeł – obydwa w kolorze złotym – stanowiły symbole dynastyczne Władysława Opolczyka. Później zamiast orła w herbie umieszczany był gryf. Skąd natomiast został zapożyczony czarny kruk, tego dokładnie nie wiadomo, aczkolwiek najbardziej prawdopodobne jest to, że z herbu należącego do Zakonu Paulinów. Jest to oczywiście ukłon w kierunku klasztoru na Jasnej Górze.
ŚWIĘTY FRANCISZEK
Święty Franciszek żył w latach 1181 – 1226 nie był zwykłym ascetą. Jego naukę wyróżniała bowiem miłość do świata i radość życia – sam nazywał się „Wesołkiem Bożym”. Jeśli asceci pogardzali wszystkim co cielesne, to Franciszek uważał że wszystko co stworzył Bóg jest piękne i godne miłości. Dlatego w modlitwach ciało nazywał bratem a ziemię siostrą. W ten sposób udało mu się przezwyciężyć ideał ascezy. Przez miłość i współczucie pokazał, że ubóstwo nie musi być wyłącznie cierpieniem i przedmiotem wzgardy. Pokazał, że można być inaczej ascetą. Urodził się w Asyżu, pochodził z bogatej kupieckiej rodziny. Swoją młodość spędził na pokusach. Gdy zachorował coś zaczęło się w nim zmieniać. Zachorował gdy wrócił z niewoli. Zaczął rozmyślać o sensie swojego życia. Na początku myślał, że ma zostać rycerzem, bo przyśnił mu się zamek. Próbował zostać tym rycerzem, ale nie udało mu się to. Miał znowu sen, w którym usłyszał, że ma wracać do domu. Gdy wrócił do domu rodzice poczuli zawód, że nie osiągnął wzorca rycerza. Franciszek spotkał trędowatego i wywarło to na nim duże wrażenie. Ten chory człowiek go wzruszył, oddał mu swoje pieniądze, przytulił. Wszystko co miał rozdał ubogim, odszedł od rodziny. Postanowił żyć w ubóstwie. Modląc się w kościele świętego Damiana miał wizję, że ma odnowić ten kościół. Święty Franciszek chciał zmienić kościół. Znalazł zwolenników, którzy chcieli go naśladować. Jako duchowny nie miał nic. Powstały trzy zakony: Braci Mniejszych, Ubogich Panien, Tercjarzy.