Biblia jest skarbnicą mądrości, pojawia się wiele toposów, anegdot, związki frazeologiczne, symbolika, metaforyka, stylistyka, motywy, wątki, mnóstwo gatunków literackich. Jest to dzieło literatury. Od wieków Biblia była i jest inspiracją dla pisarzy, malarzy, muzyków, dla ludzi. Znajdują się tam odpowiedzi na nurtujące pytania. Uczy nas jak żyć, postępować. Pełni funkcję taką jak kiedyś mity. Biblia funkcjonuje w kulturze od trzech tysięcy lat. Została przetłumaczona na około tysiąc dwieście języków. Jest to najbardziej znana na świecie księga. Została napisana w trzech językach: hebrajski, aramejski, grecki. Powstała w ciągu wieków. Biblię otwiera Pięcioksiąg (księgi: Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb i Powtórzonego Prawa) otrzymał kształt ostateczny dopiero pod koniec piątego wieku przed naszą erą. Proces formowania się Pisma Świętego trwał jednak dalej. Ustalenie ksiąg kanonicznych nastąpiło dopiero w czwartym wieku. Na Biblię złożyły się pisma wielu autorów, którzy tworzyli w ciągu wieków dzieła należące do najróżniejszych gatunków literackich. Biblia opowiada o powstaniu świata i człowieka, oraz o przymierzu, które zawarł z ludem Izraela jedyny Bóg. Próbuje też odpowiedzieć na pytania o miejsce człowieka na tym świecie, o jego związek z Bogiem i z innymi ludźmi i całą przyrodą, o sens życia, miłości, a także cierpienia, zła i śmierci. Opowieść biblijna różni się jednak od licznych mitów o początku, przed wszystkim starożytni Izraelici uważali, że świat został stworzony przez jedynego Boga. Mitologia grecka nie znała takiego pojęcia tworzenia. U Greków zawsze najpierw było „coś” , co dawało początek czemuś innemu. Poza tym dla Greków podobnie jak dla innych ludów pogańskich świat powstawał razem z bogiem. Bóg Izraela był zaś poza światem, który powołał do życia aktem swojej twórczej woli. Biblia zapowiada także wydarzenia z kresu czasu, mówi o wypełnieniu się losów świata i człowieka. To właśnie koniec nadaje sens ostateczny całym dziejom ludzkości. Tej perspektywy nie znajdziemy w mitologii greckiej.